وبسایت محمد علینوری؛ شعرها، داستانها و یادداشتها .
هر عکس موجودیست زنده که به سبب گذر زمان، حرفهای تازهای دارد. عکسی که از پایکوبی شب گذشته ثبت شده است، صبح فردا صدای دیگری دارد، عکسی که نوروز گذشته از صورت روستا به جا مانده، رنگ دیگری و عکسی که از راهروهای آخرین روز دانشگاه، از مسیر بلند رسیدن به پادگان اولین روز خدمت…
در قالب آنهمه آدمی که نبودند و نیستند و نخواهند بود، در قالب آنهمه که نمیبینند و نشنیدهاند و نخواهند چشید، در قالب آنهمه اشیا و نجنبنده، بودن، هرچند مجمل، پردیسیست شورانگیز، مجالیست باشکوه در برابر برزخ نبودن. بودن رخصتیست به دچار شدن به هیبت کیهان و ظرافت رنگینکمان پر